 |
|
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 a b c ć d e f g h i j k l ł n ń o ó p r s t u w y z ź ż |
 |
|
Strofa (z łac. stropha, pot. zwrotka) zestaw pewnej liczby wersów (wyodrębnionych w całość i oddzielonych przerwą graficzną od innej całości), który jest elementem wierszotwórczym. Strofa występuje tylko w utworze lirycznym, pełni istotną funkcję w rytmice i intonacji. S. mogą występować w wierszach każdego rodzaju: białym, wolnym, sylabicznym, tonicznym, sylabotonicznym, ale w wierszu wolnym mogą nie mieć charakteru regularnego. Ze względu na liczbę wersów, które wchodzą w skład strofy, dzielimy je na: Dystych strofę budują tylko dwa wersy, najkrótsza z możliwych, pochodzi z antyku, popularna w poezji ludowej, układ rymów: aa Tercyna strofa składająca się z 3 wersów Kwartyna strofa składająca się z 4 wersów Pentastych strofa składająca się z 5 wersów Sekstyna strofa składająca się z 6 wersów, o układzie rymów: ababcc Septyna strofa składająca się z 7 wersów Oktawa strofa złożona z 8 wersów, najczęściej o układzie rymów abababcc Kryterium otwartości bądź zamknięcia strof jest: obraz, temat i myśl. Strofa zamknięta - powstała już w średniowieczu. Stanowi pod jakimś względem wyraźnie zamkniętą całość składniowo intonacyjną. Strofa ta wywołuje wrażenie silnego wyodrębnienia w stosunku do strofy, która po niej następuje. Strofa otwarta najpopularniejsza od XIX wieku. W XIX wieku strofy liczyły z reguły 2 lub 3 wersy. Strofa otwarta to taka, która nie stanowi całości intonacyjno-składniowej. Temat nie zostaje wyraźnie zamknięty. Ta strofa (otwarta) łączy się bezpośrednio pod jakimś względem ze strofą, która po niej następuje. Podział strof pod względem kompozycyjnym: otwarte zamknięte izometryczne wersy mają ten sam kształt metryczny tzn. tę samą liczbę sylab, ten sam rytm heterometryczne poszczególne wersy są układem o różnym rozmiarze (różna liczba sylab) Kryterium nazwy strof, podziału
|
 |
|